Sunday, January 25, 2009

Fugitiva (Runaway), de Alice Munro

Fragmento do conto "Poderes".

Fomos até a North Bridge, onde várias pessoas, em sua maioria homens e rapazes na hora do almoço, se tinham reunido para ver o degelo. Os blocos nem estavam tão grandes neste ano, depois que o inverno demorara tanto a começar. Ainda assim, o gelo se chocava com os pilares da ponte, se estraçalhava e produzia um barulho tremendo, como sempre, com os pequenos filetes de água correndo em meio aos blocos. A única coisa a fazer era ficar olhando para aquilo como se fosse um espetáculo hipnótico, e meus pés foram congelando. O degelo pode ter começado, mas o inverno ainda não dá a impressão de ter chegado ao fim e a primavera ainda parece muito distante. Perguntei-me como é que algumas pessoas agüentavam ficar ali paradas, achando aquilo uma diversão suficiente para horas a fio de contemplação.

Friday, January 23, 2009

Walking around Manhattan


A bronze ear in a subway station. (There's another one on the other side
of the steel beam, so you can actually whisper your secrets.)



Wall Street. (The outgoing Administration or the money-mad pirates
of Wall Street and other markets - somebody should pay for the disaster.)


A bus on 6th Avenue.


Battery Park. (Não parecem vitórias-régias de gelo?)





PS (en català!): Vaig ben abrigat, ja no tinc fred. Samarreta + jersei + forro polar + jaqueta. Texans gruixuts. Les botes de muntanya. I em vaig comprar un gorro a Zara i uns guants a H&M. Ara amb el gorro els cabells sempre em queden llisos (new look). Sento tan poc el fred que aprofito per passejar, que és el que volia fer des del principi. Vaig a museus petits que no coneixia...

PS 2: Hi ha persones de l'alberg que busquen feina i no en troben. La cosa a Nova York està molt fotuda. S'estan perdent molts llocs de treball (és l'estat on se n'estan perdent més) i no hi ha feina ni de cambrer, la gent ha deixat de sortir, anar als restaurants, etc. País econòmicament en decadència total. La gent omple la biblioteca pública, ocupa totes les taules de les enormes cafeteries de Barnes & Noble (sense comprar llibres), totes les cadires i sofàs dels Starbucks (sense prendre res).

Thursday, January 22, 2009

New Museum


The New - and almost empty - Museum.


At least it has some nice views.


And some beautiful paintings by Mary Heilmann (only until January, 26).


PS: Lines of poetry found in today's newspaper (from T.S. Eliot's Four Quartets):

We shall not cease from exploration
And the end of our exploring
Will be to arrive where we started
And know the place for the first time

Tuesday, January 20, 2009

A hostel with a view


View from my bed in the 1st floor.


View from the third floor.



Advertising in the subway. It reads: Stay at home, cause it's fucking cold.


PS: It's getting better all the tay-ay-ay-ayme! :)

Sunday, January 18, 2009

The Brooklyn Museum

Today I went to the Brooklyn Museum. There I found nothing particularly special, except for the African art collection. But I just wanted to spend time indoors, away from the cold - worse than cold: "frigid", the NY Times says -, and the visit served that purpose.

This is a Dan mask. Individuals wearing masks like this one "were believed to be incarnate spiritual beings capable of rendering unbiased judgments". It's made of wood, organic material (?), monkey skin (!), and iron nails. It was found in Liberia and dates from the 19th century.

Friday, January 16, 2009

Back in New York

I shouldn't be writing this, I don't want to worry anybody, but anyway: I took a non-regular cab from the airport to the hostel. I exchanged some words with two guys, who said they had all the papers and their price was cheaper, and trusted them (they were not the only people offering alternative rides to tourists), so a black guy took me to Bedford-Stuyvesant, in Brooklyn - he said he had grown up there, didn't need directions. On the way, he told me about the plane landing on the Hudson. I said: you're kidding, and he turned the radio on so that I could listen to the news. We passed through deserted areas, abandoned apartment buildings and factories, until we arrived at a corner that he didn't think could be my destination. Good luck, man, he said. Patricia, a Japanese-looking girl who speaks Spanish (she studied for a while in Madrid, she said), showed me, in a quick tour, the hostel common areas - living room, TV room, kitchen -, which looked comfortable enough to me; but soon I found everything a bit of a mess. In the kitchen, the dishes had not been washed and I couldn't find a glass to drink tap water; food seemed to belong to everybody and nobody, cramming the refrigerator and the kitchen cabinets; nobody was in charge of anything, Patricia being just one of the residents. I wrote to Gabriela asking for moral support. She knows about this kind of places, she stayed in a very similar one in Madrid - I know about them too, but the ones I've been in, with her, have always been nicer, cleaner, more well-organized, all of them better, most of them a lot much better than this one. I wrote to her that the place was a chaos and that today I'd leave to find somewhere else to stay. I wrote about each floor having only one bathroom, about the conditions of the kitchen, the freaks I had already met. About a hysterical, very young Brazilian girl, for instance, shouting at her mum, via Skype, not to be hysterical. I thought and also told Gabriela that staying and getting to know these people - the majority of them, I must say, isolated, keying on their laptops - could be interesting, but things got worse when I went out to a Chinese restaurant. They said it was a Chinese restaurant, but it was an empty, distressing, scary take-away with the lights like those in the shops in Blade Runner. Back at the hostel, I ate the chicken chop suey, and went to bed decided to stay just one night.

I woke up with the same idea in mind. I took a shower at 8 o'clock, using someone else's soap, and went out to try to find a place where I could have breakfast and go through my Lonely Planet guide. The stretch of Bedford where the hostel is is all but lively, and to have coffee there is only a take-away. At some point, though, I turned into a street full of brownstones - sad, abandoned-looking brownstones, but brownstones all the same -, bare gray trees, and creaking snow on the sidewalk, and I passed by a black man (I'm in a mainly black neighborhood) walking two dogs. The man might have seen me too pensive, because he said, in a loud voice: "Good morning, how are you?". I answered, and I guess it was a few steps later that I decided to stay. That was a warm welcome. The Café that I found definitely cheered me up. It was homely, cozy, with two long wooden tables and two armchairs, with a magazine rack, all very country-like. And it had all kinds of salads, soups, pastries. The woman was in lack of bread, so I couldn't have the scrambled eggs, but I had a delicious, home-made banana muffin and a big cup of coffee with milk. Reading the guide I realized that in cheap places in Manhattan I'd be spending in four days what I paid for four weeks in the hostel. I also read a little bit more about it - the hostel. "For the adventurous", the guide says, "there are B&B in Brooklyn (...). For the experimental-minded, oversized 'loftstels' - big lofts turned into communal dorms in Williamsburg and Bedford-Stuyvesant".

Back in the room, I found my fourth room-mate - he wasn't there when the other two and I went to sleep. Guess what. He's from Porto Alegre. Guess what. He studies Law at PUCRS. We had a nice talk, I standing in the small space between the two bunks, he laying in the upper bed in front of the one I'm in, his laptop on. Downstairs I also talked to the hysterical Brazilian girl, a student from São Paulo. I took the G train and then the A train to Manhattan, and noticed that one of every three people was reading, including the passengers standing up. Books, mainly. A guy was reading the newspaper; a middle-aged woman, a folded New Yorker - holding it with one hand. I got off at 16th Street and had my second coffee with milk while reading about the unbelievable landing of the plane in the Hudson yesterday. And then headed towards what was my neighborhood in 2000, my hands and face aching because of the cold - it's freezing, I didn't say that yet; walking down the avenues, my nylon jacket crackles as if covered by a thin layer of hard snow.

(...)

Monday, January 12, 2009

Postal de Barcelona: mi casa


www.urbarna.com

... Lo nunca visto: mi casa - o la casa de mis padres - convertida en postal de Barcelona. Y no en una postal cualquiera, sino en una de esas postales cool que retratan lugares poco o nada emblemáticos de la ciudad y se venden sólo en las tiendas de los museos de arte moderno. Uri, el fashionite de la familia, nos ha traído varias hoy al mediodía.

De El País para vocês (Una universidad nueva, de José Ramón Alonso*)

No atual debate sobre a universidade fala-se pouco do que talvez seja o mais importante: o que estamos fazendo. O diálogo aberto com o professor, a discussão de casos, o trabalho em equipe, a investigação simples, a reflexão e a defesa pública de um tema são infelizmente mais exceção do que regra nas salas de aula universitárias. E quando acontecem maravilhamo-nos, docentes e estudantes, de quão divertido e interessante pode ser dar e receber aula.

O Espaço Europeu de Educação Superior é a oportunidade de, sem deixar de ter os conhecimentos imprescindíveis de cada disciplina, não dedicarmos todo o esforço a memorizar, e centrarmos no que um universitário necessita saber e saber fazer. Coisas assim:

Primeiro, deve saber ler. Parece insultante, mas é certo; deve saber ler e extrair as idéias principais de um texto, submeter a juízo crítico o que esse autor afirma, ser capaz de contrastar com outras fontes e chegar a conclusões próprias, pessoais.

Segundo, deve saber escrever; e não estou falando de não cometer erros ortográficos, nem de saber pôr letras juntas (isso deve ser dado por feito), senão de comunicar com claridade, com eficácia, com uma extensão equilibrada, com rigor no uso da informação, com a mente posta no leitor.

Terceiro, deve saber falar, falar a uma pessoa e falar a 100. Ser capaz de apresentar as idéias próprias e indagar as alheias. Conduzir e ganhar um debate. Respeitar os tempos e usar apoios efetivos. Não é fútil: saber falar bem considera-se o primeiro fator de sucesso na carreira profissional.

Quarto, deve ter disciplina. Realizar esforços continuados no tempo, fazer um programa e cumprir-lo; se comprometer e respeitar os compromissos. Ser leal com os colegas e consigo mesmo. E isso se aprende em sala de aula, mas também em um time de rugby ou no coro da universidade.

Quinto, deve ter uma visão internacional. Deve se expressar em inglês com soltura e ter certas habilidades em, ao menos, um outro idioma. Deve conhecer outros países como universitário, e isto implica ter uns conhecimentos básicos da política, a história, as aspirações, as fortalezas e as dificuldades desse país.

Sexto, deve ser criativo. No seu trabalho e na sua vida. Deve explorar a arte em qualquer de suas manifestações. Não só como espectador, também como autor; não ficar sempre na margem, passivo ou mero crítico do que os outros acometem; deve implicar-se.

Sétimo, deve conhecer as ferramentas próprias de sua disciplina, seja o método científico ou as grandes tradições culturais das Humanidades.

Oitavo, deve estar alfabetizado nas novas tecnologias. Chatear, mas também configurar uma conta de correio, usar uma folha de cálculo, construir uma base de dados e editar um texto, uma imagem e um vídeo.

Nono, deve ter uma cultura geral. Não pode ser que o estudante de História, frente a uma regra de três, ou o cálculo de uma percentagem, diga "Eu sou de Letras"; nem que o de Ciências não saiba quem foi Augusto.

Décimo, romper os decálogos, acabar com as tradições estúpidas, como os critérios de panelinha, com o que dirão e o não me importo.

Undécimo e último, deve ter uma visão ética. Em todas as épocas houve problemas e dilemas, perspectivas e limitações que deram a medida do ser humano de cada tempo e cada lugar. E isso não é diferente no século XXI, onde não há mais problemas locais nem soluções únicas. E isso é Espaço Europeu, e isso é Universidade.


*Reitor da Universidad de Salamanca


PS: Décimo segundo, ditado espanhol: "O que a natureza não dá, Salamanca não empresta".

Saturday, January 10, 2009

Bolhas douradas de cava

Não gosto de publicidade, mas acho que vale a pena compartilhar este comercial de Freixenet com os amigos brasileiros (quem sabe já passou na TV brasileira, sendo que Freixenet há anos está nas prateleiras dos supermercados do país, mas acredito que não). A cada Natal, essa marca de cavas (espumante produzido na Catalunha) e vinhos apresenta o comercial mais caro e mais esperado da TV espanhola. Grandes atores e atrizes, principalmente norte-americanos, mas também espanhóis, já foram seus protagonistas, e em 2007 a atração foi o diretor, Martin Scorsese. Neste Natal, porém, não houve figuraças, e mesmo assim o comercial ficou muito bom. As estrelas, desta vez, são as garotas do time olímpico espanhol de nado artístico, que representam as bolhas douradas do cava; a música é um "sapateado" flamenco; o comercial foi rodado em um tipo de estúdio aquático que só existe em Londres, nos Pinewood Studios; e o realizador é Howard Greenhalgh. Coloco o link para o site de Freixenet, pois a qualidade no Youtube é menor.

http://www.burbujasfreixenet.com/video.htm

Tuesday, January 06, 2009

Dancing on New Year's Eve



Montse, Alma, Roger, Vicen, Anna, Toni, Joan, Miquel, Cristina. (Agora só falta você, iê, iê... :)

Sunday, December 28, 2008

Livros que ainda não li

Ciente de que o prazer sexual é um ingrediente fundamental para uma vida plena e preocupado com a saúde de todos nós, meu irmão Uri aproveitou a noite de Natal para presentear aos homens e às mulheres da família com os livros El Hombre Multi-Orgásmico e La Mujer Multi-Orgásmica, respectivamente. São livros que, supostamente, têm alguma coisa a ver com o Tao Te Ching, que ele andou lendo. (Aliás, minha irmã ganhou o Tao Te Ching também: será que ela está mais avançada???) O editor deve estar feliz da vida, pois o Uri nem sequer pensou em comprar La Pareja Multi-Orgásmica (também no mercado) para os casais. Mas tudo bem, melhor assim, um livro para cada um. Isso provavelmente está no Tao: Nada é para sempre etc e tal.

Saturday, December 20, 2008

Friday, December 19, 2008

Não brota o fruto e nem a flor*


Alice Smeets (AP)

Foto vencedora do prêmio Unicef 2008. Menina em favela de Porto Príncipe, Haiti, julho de 2007.

Serve de novo aquela frase de Freud, de O futuro de uma ilusão: "Não é preciso dizer que uma civilização que deixa insatisfeito um número tão grande de seus participantes e os impulsiona à revolta não tem nem merece a perspectiva de uma existência duradoura".


*Legião Urbana, "L'avventura".

Tuesday, December 16, 2008

Na Polícia Federal

Nas duas últimas semanas estive três vezes na Polícia Federal, em Porto Alegre, para renovar meu visto. E cada dia, por cada estrangeiro ou gaúcho que estava lá para questões burocráticas, havia 20 machões (20, sem exagero, eles são chamados de vinte em vinte) para registrar sua arma (ou armas). O Presidente Lula tentou passar uma lei pró-desarmamento em 2005, mas o projeto foi derrubado em referendo - por uma estreita margem no Nordeste, e por uma amplíssima, absurda e vergonhosa margem no Sul, onde eu estou. A sociedade civil, com a retrógrada revista Veja à frente, liderou o movimento contra a lei, e o resultado do referendo permitiu que o brasileiro pudesse continuar comprando livremente armas (como se o Brasil fosse um desses Estados atrasados do centro-sul dos Estados Unidos). E aqui estão eles, gaúchos machos, registrando suas armas aos montes, com o objetivo, suponho, de proteger suas famílias ou suas lojas. Armas que serão roubadas de suas casas e usadas por bandidos para assaltar ou assassinar (prévio riscado do número de série, pelo qual nem o cafajeste aqui ao meu lado nem o bandido poderão ser identificados) ou por eles mesmos para matar a mulher ou o vizinho em alguma briga estúpida.

Monday, December 15, 2008

We Really Should Do These Things More Often 2



The Iraqi journalist, Muntader al-Zaidi, 28, a correspondent for Al Baghdadia, an independent Iraqi television station, stood up about 12 feet from Mr. Bush and shouted in Arabic: “This is a gift from the Iraqis; this is the farewell kiss, you dog!” He then threw a shoe at Mr. Bush, who ducked and narrowly avoided it.

As stunned security agents and guards, officials and journalists watched, Mr. Zaidi then threw his other shoe, shouting in Arabic, “This is from the widows, the orphans and those who were killed in Iraq!” That shoe also narrowly missed Mr. Bush as Prime Minister Maliki stuck a hand in front of the president’s face to help shield him.

(NYTimes.com)

(WRSDTTMO1)

Sunday, December 14, 2008

Natal em Porto Alegre 2


Zero Hora

Pena que eu não fui ontem, no dia da estréia da iluminação. Morando tão perto! Qualquer dia destes eu vou. (Que linda a usina de verde!)

Saturday, December 13, 2008

A turma querida da Oficina de Escrita Criativa

Esaú e Jacó, O mundo à minha procura III, Conta-Corrente I

Mais livros.

Pela presença excessiva da voz do narrador, mais exagerada do que em qualquer outro de seus romances de maturidade, aqui dá para ver como, para Machado de Assis, o mundo pode ser um teatro e as pessoas - as personagens -, títeres (em uma visão do mundo que, segundo um crítico literário, coincide com a do filósofo Schopenhauer). Essa presença excessiva chega a ser enfadonha, em opinião compartilhada por vários colegas. Mas o estilo é sempre incrível.





Terceiro volume de uma autobiografia romanceada de Ruben A., escritor português. Monólogo interior sem fim, texto verborrágico, com muitas metáforas, barroco, quase rococó, de ritmo rápido... Mas nada que disfarce o pouco interesse do enredo: um professor de "francês comercial", no Porto, compra uma casa e pensa no passado (onde há um Belzebu - o pai? -, uma namorada que termina o relacionamento com ele, um amor platônico, e não sei mais o quê).





Este eu não vou comentar. Vergílio Ferreira também é português, e Conta-Corrente também é um livro autobiográfico, neste caso escrito em forma de diário. Só vou citar um fragmento que achei bem interessante sobre Fernando Pessoa. (Eu gosto muito de Pessoa, mas Vergílio Ferreira tem uma crítica a fazer.)



P. 62:

Eça de Queirós foi quase a minha juventude; Pessoa, mais tarde, a minha quase obsessão. [...] É um "grande". [...] Mas depois de lhe escriturar a grandeza, gostaria de arrumar este problema: em que medida a sua originalidade não é muitíssimas vezes um arranjo curioso de banalidades? Dizer, por exemplo, "os olhos que têm o sono que não tenho" é dizer que se tem sono e se não pode dormir; dizer "se te queres matar, porque te não queres matar" é dizer "se te queres matar, porque não te matas?" [...]. Decerto, a maneira também é conteúdo; mas é um conteúdo em maneira e não em si com o quanto necessário à sua manifestação. E de tal modo isto é maneira, que é extraordinariamente imitável (e imitado) - o que não pode acontecer com uma originalidade de fundo. [...] Aliás, repito, seria interessante um confronto sistemático de Pessoa com Eça, de quem ele disse muito mal e em cujos bolsos meteu às vezes a mão. Por exemplo, é citada até à náusea a frase de Pessoa "a minha pátria é a língua portuguesa". Mas isto está na carta IV do Fradique: "Na língua verdadeiramente reside a nacionalidade". [...] O que é freqüente nele é não dizer nada de novo, excepto no que há de imprevisto e desmultiplicado na maneira de dizer. A ver se arranjo exemplos.

Natal em Porto Alegre


Zero Hora

Cresceu uma árvore de Natal ao lado do cartão-postal da cidade.

Friday, December 12, 2008

Ah, e eu...

... pessoalmente também tenho o que comemorar. Terminou meu primeiro ano de mestrado. :) E olha como eu me sinto:



Hehe. Estava querendo postar no blog essa obra de arte do Banksy por qualquer motivo. :p

Wednesday, December 10, 2008

Duas grandes notícias

Ontem, 9 de dezembro de 2008, depois de cinco anos (5!), a Gabriela formou-se em Direito. E com A. (De Aleluia.)

Ontem, 9 de dezembro de 2008, depois de nove meses (9!), nasceu o filho da Raquel.

Tuesday, December 09, 2008

Toda cura para todo mal

- Tem cura para a solidão?

Fernanda T.:
- Ai Roger, não leve tudo ao pé da letra!

Sunday, December 07, 2008

Divulgando a arquitetura de Catalunha

Porque nem tudo é Gaudí. :)



Ramon Cardús

Edifici de Gas Natural, de Enric Miralles e Benedetta Tagliabue.

Saturday, December 06, 2008

A casa dos espelhos e A rainha dos cárceres da Grécia

Romance de Sergio Kokis sobre a vida de um pintor exilado em um país da América do Norte – supostamente o Canadá – e sua infância e adolescência no Rio de Janeiro; sobre a pobreza e a miséria em todas suas facetas; sobre a educação e formação do indivíduo, a persistência das lembranças, a construção da identidade, a desumanização, o desenraizamento.

Com muitos seios, bundas, cheiros, cores, sexo, sonhos, buscas. Mas também com mortos, mendigos, afogados, prostitutas, famintos, crianças disformes, cadáveres anônimos.




OK, falta um coração para o máximo (segundo o sistema de cotações de Maria, Rainha da Suécia - como Sergio Kokis, carioca "exilada"). Mas é que cinco corações eu guardo para meu descobrimento do ano, Osman Lins (ai, espanhol ignorante), de quem li A rainha dos cárceres da Grécia.


O livro de Osman Lins não é sobre rainhas, nem sobre cárceres, nem sobre a Grécia (ainda bem que não é nada disso, eu estava com medo quando o comprei). É sobre um escritor que intenta contar o romance que sua amante falecida escreveu e não publicou. Metaficção, então. Mas (atenção!) surpreendentemente não chata. Muito pelo contrário: várias histórias de amor intensas, uma incrível recriação do Recife de hoje e do passado e de seus habitantes, e uma humana descrição das dificuldades e os prazeres da escrita.





PS: Ambos os livros estavam na lista da disciplina da professora de literatura da PUCRS Ana Mello, a quem agradeço por tê-los escolhido. (Mas Angústia, de Graciliano Ramos, não precisava. E aquele outro do Cony, também não.)

PS2: Todos os livros de Kokis podem ser lidos em francês - ganharam todos os prêmios possíveis no Canadá, devem ser bons. Le pavillon des miroirs foi o único traduzido ao português. De repente não traduziram os outros por ele descrever um Brasil... não muito bonito?

Por que falo como eu falo

"Agora penso sempre em uma língua estrangeira. Porque com o tempo todas as línguas se misturam. (...) Muitas vezes a palavra exata não me vem à mente, ou me vem em uma outra língua. (...) Se fico à vontade, as frases saem lógicas (...). Algumas formas de expressão ou o uso da gíria num contexto inadequado às vezes podem chocar meus interlocutores, que entretanto não reagem, por causa de minhas boas intenções. Há casos em que pretendo realçar uma expressão e o faço de maneira inusitada, o que destrói o efeito desejado. (...) Não se pode estar preocupado com isso a cada momento, senão o raciocínio se interrompe, a cabeça divaga e perde-se o fio da meada. Há tantas coisas a dizer que a forma deve se manter em segundo plano. Frequentemente tenho a impressão de ir muito depressa, como se tivesse de me expressar com urgência."

Sergio Kokis*, A casa dos espelhos


Eu ia fazer um pastiche com esse trecho do romance em que o autor reflete sobre o fato de se expressar em uma língua estrangeira. Mas o texto está tão bem escrito e é tão preciso, tão exato - me reconheço tanto nele - que não pude adicionar nada. Só direi que esse chocar meus interlocutores, sobretudo por querer me expressar com urgência, já me trouxe algum problema. Me desentendi com uma professora até ao ponto de abandonar sua disciplina, por exemplo. (Mas, também, como era chata essa disciplina.)


* Sergio Kokis, carioca, mora no Québec desde 1969, nunca mais voltou ao Brasil e escreve em francês.

Friday, December 05, 2008

Sobre o tempo

Pode crer?

Saio de Porto Alegre no último dia da Primavera e chego em Barcelona no primeiro dia do Inverno.

Viverei no céu dois solstícios.


PS: Será o dia do aniversário da Rosa e da Rose. Dois sóis. Acho que pedirei champanhe no avião.

Thursday, December 04, 2008

Internacional, Campeão da Copa Sul-Americana 2008



Contra Estudiantes de La Plata. A Argentina, 0-1. A Porto Alegre, ahir, 1-1 a la pròrroga.

Saudações coloradas!

(Entre el Joventut, l'Espanyol i l'Inter, moltes alegries, aquests anys al Brasil!)

(I records als amics del Bar$a, que saben bé de quin equip parlo! Huhauahua!)