Cansado de la ciudad que tiene como principal atractivo un obelisco; de la ciudad que dicen que se parece a Madrid, como si eso fuera un elogio (en todo caso, sería un Madrid menos El Prado y con la fealdad elevada al cuadrado); que tiene como banda sonora el tango, esa música para echarse a llorar (y como mito a Gardel, que ni siquiera era argentino); donde llaman Dios a un jugador de fútbol, un descerebrado que metía goles con la mano, y encima lo ponen de seleccionador nacional; donde la revista satírica se llama "Barcelona" ("Una solución europea para los problemas de los argentinos"); de la ciudad con más psicólogos y psiquiatras per capita (los pacientes deben de serlo por masoquismo o depresión); de un país que dice de Piglia, Pauls y otros que son buenos escritores (y mitifica a Borges y Cortázar, cuando no es para tanto); de una ciudad donde ni el café es bueno; de un país que (me dijo años atrás un peruano) destruye el castellano; donde existe, desde hace siglos, la peor clase política de América Latina; de donde quien puede se va (los escritores, a Barcelona, los artistas, a Madrid, los jugadores de fútbol, al Espanyol); donde los criminales no pagan por sus crímenes (el culpable de la tragedia de Cromañón va a terminar indemne, el veredicto del segundo juicio salió ayer, el dueño de la discoteca hecha de material inflamable, puertas de emergencia cerradas por fuera, extintores vacíos, venta de 5.000 entradas para un local en que cabían 1.000 personas, ese hombre, un tal Chabán, está cada vez más contento); de la ciudad donde no quedan librerías, sólo cadenas de librerías, como vi yo mismo y leí en el suplemento cultural de Clarín; etc.; cansado de todo eso, digo (y "el paisaje es un estado de ánimo", pero aun así, hay ciudades que ponen mucho de su parte, que solitas pueden acabar con uno), llegué con cinco horas de antelación al Aeroparque, con ganas de irme lo antes posible. Pero aún no había acabado de sufrir, tenían que joderme un poco más, a mí y a los pasajeros de otros 16 vuelos, todos cancelados sin motivo. "Somos la chanza del mundo", me dijo un joven muy simpático, encargado de la limpieza de los lavabos. Fue quien mejor definió lo que pasó.
En la sala de embarque, fuimos escuchando por los altavoces, desde las 15 h, que debido a restricciones de la torre de control "todos los vuelos estaban embolados" (al menos escogieron la palabra exacta, menudo embolado!: "engorro, problema, situación difícil que expone al deslucimiento"). Los vuelos aparecían y desaparecían de las pantallas, nadie se molestaba a darnos alguna información. "Nem cagando", dijo una brasileña, cuando una empleada de Aerolíneas Argentinas le dijo que, si cancelaban el vuelo a Porto Alegre, deberíamos tomar otro que salía a las cinco de la tarde del día siguiente. Y añadió que era periodista de una importante revista, que estaba en Argentina para recomendar destinos turísticos y que iba a poner el país a parir (se van a cagar patas arriba, dijo en la versión al portugués). Pensé: aquí está nuestra líder. Porque en situaciones así hace falta un líder. Lo que yo no sabía era que era que los otros vuelos tampoco saldrían, y en tal caso, un líder ya no basta: tratándose de 2.000 personas o más, es o rebelión, todos a una, o cada uno a salvar su culo (que es lo que al final hizo la maldita periodista, valiéndose de sus encantos y su carnet para hablar con un jefazo; la mujer es un bicho pérfido). El vuelo, previsto para las 17 h, fue cancelado a las 21 h (cuatro horas escuchando el mensajito del "embolado"). El nuestro y todos los demás. Pero no al mismo tiempo, para que no la armáramos.
Nos hicieron pasar por "desinmigracón" (en Argentina usan palabras muy raras: en el metro, o subte, hay "escaleras mecánicas" y "escaleras fijas", y éstas se llaman fijas porque no se mueven, no se mueven porque son escaleras normales, de obra, cemento y hormigón) y luego ponernos en una cola que ocupaba, a lo largo, todo el vestíbulo del aeropuerto. En dos colas: la primera servía, supuestamente, para cambiar el billete, y la segunda, supuestamente, para pedir un voucher y poder cenar y dormir en un hotel. Aerolíneas Argentinas se negó a pagar hoteles, comidas, taxis o lo que fuera a todos los pasajeros que no estuviéramos "en tránsito", así que me quedé en la primera cola. Hice algunos amigos (estuvimos en la cola tres horas más, hasta las 24 h), y eso me permitió dejar mi lugar varias veces para ir a fumar, al baño, a comprar agua, a filmar aquella vergüenza. Éste es un vídeo de la cola, sin interés, dos minutos de personas cabreadas en fila india:
Los argentinos no protestaban, sólo se ponían de vez en cuando a batir palmas, no sé si para protestar o para descargar la tensión. "Aquí nunca reaccionamos", dijo un porteño. "En Colombia estaríamos rompiendo cristales", dijo un colombiano (que además no era un bruto, sino un tipo amanerado). Los únicos gritos que se oían eran en portugués, "palhaçada!". Como si fuera lógico que nos trataran como a un rebaño, nos engañaran y nos negaran cualquier derecho (las compañías aéreas tienen que indemnizar economicamente a sus clientes a partir de cuatro horas de atraso y pagarles hotel y comida a partir de ocho; Aerolíneas Argentinas, no). En este vídeo, uno de los momentos de "máxima tensión" (el chico más alto, de camisa azul sudada, hubo un momento que pareció que partía para la agresión, pero quedó en nada):
Luego vino la tele. Y este señor, que antes había estado insultando hasta a su propia madre, de repente se puso diplomático:
Cuando por fin llegamos al mostrador de Aerolíneas estábamos medio zombis y casi tuvimos que recordarnos unos a otros qué estábamos haciendo allí. Un porteño amable y con conexión a Internet, que iba a Porto Alegre a ver a una amiga, me había dicho que salía un vuelo de Gol a las 6 h de la mañana, y recomendado que pidiera que me metieran en ese y no en el de las 17 h del día siguiente (en ese estaban recolocando a varios pasajeros, pero sospechábamos que era un vuelo ya completo, no uno nuevo, y los desdichados todavía deben de estar ahí). La mujer del mostrador primero se hizo la sueca ("qué Gol?"), pero después accedió, pidiéndome que no hablara con nadie de ese vuelo, porque había pocas plazas. (Yo ya se lo había contado a dos o tres personas de la cola; quien no compartió esa información fue la periodista, que también tomó el avión de las 6 h, se bajó en Porto Alegre, no en São Paulo, destino final del vuelo, y creo que en vez de para una "importante revista" trabajaba para el periodicucho Zero Hora.) A mi lado en el mostrador, un chico que iba a Montevideo fue colocado en un vuelo que salía al día siguiente por la tarde y preguntó: "Mañana existe la posibilidad de que vuelva a pasar esto?". "Sí", fue la respuesta inmediata. "Pero ese vuelo de Gol sale del otro aeropuerto, de Ezeiza", dijo la mujer que me atendía a mí. "Bueno", dije yo. (Y a mí qué me importa.) Conquistado el billete, y después de esperar para darle las gracias al porteño que me había ayudado (yo iba a darle la mano, él me dio un abrazo y un beso), me fui a los lavabos a fumarme un cigarro (ya me había fumado varios, con la mayor pachorra, charlando con los empleados de limpieza; esa fue mi patética rebelión). Llevaba once horas en ese aeropuerto:
No tenía dinero para ir hasta la otra punta de la ciudad. Fui al cajero automático. Este cajero no tiene dinero, salió en la pantalla: diríjase al más próximo. No había ninguno más próximo, ese era el único. Por suerte (no sé qué habría hecho si no) encontré ciento y pico reales en mi cartera, que cambié en la casa de cambio. "Donde se va a hospedar?", el empleado preguntó, para rellenar la ficha. "No, no, no. Yo lo que quiero es salir de este país". Con el dinero, fui a la empresa de autobuses Manuel Tienda León. Me habían dicho en información que había autobuses por 1,80, pero a esas horas seguramente no lo entendí bien. 186 pesos, me dijo el tipo de la empresa. Ni hablar. "Es una vergüenza, lo que está pasando aquí", dije. "Y ese que pone que cuesta 55?", pregunté. "No, ese no sale hasta las 9 h". "Ah, claro".
Con lo que me quedaba de energía mental, decidí tomar un autobús normal y corriente hasta el centro y luego, del centro, otro hasta el aeropuerto. Pero dentro del autobús 45, otro porteño amable me dijo que no había autobuses hasta Ezeiza (lógico, pensé; para qué, un autobús que conecte la ciudad con el aeropuerto?). Me dijo que en Avenida de Mayo podía tomar un taxi por unos 50 pesos. Él me ayudó a mí y yo ayudé a una joven pareja de São Paulo que no entendía un pijo de castellano, se había subido al mismo autobús y no sabía cómo llegar hasta su hotel, en Congreso. Me bajé con ellos en Avenida de Mayo, cruzamos la avenida 9 de Julio y allí les dije que siguieran recto hasta el final. Y yo me fui a buscar un taxi. "De aquí a Ezeiza, 130", dijo el taxista. "No", dije yo. Fui a preguntar, en un hotel, cuál era el precio real hasta Ezeiza. "130, más o menos". PQP. A diferencia de en el aeropuerto, en el centro había cajeros, pude sacar más dinero.
Tiré el cigarro que estaba fumando y entré en un taxi. "Tiraste el cigarro!", dijo el taxista. "Fumá! Yo voy a fumar!". Yo fumé y el taxista fumó y condujo a 160 por hora con neblina. "Y qué, estás de vacaciones?". "Sí". (No. Vine a la fuerza.) "Qué bueno. Y qué, te gustó?". "Sí, sí." (Me gustó el carajo.) "Es bonita, Buenos Aires!". Aún faltaba el último susto del viaje, por una centésima de segundo pensé que era el final. Algo contundente chocó contra el parabrisas trasero. "MERDA!", grité (en portugués, no en catalán, que se escribe y pronuncia igual: eso demuestra mi total inmersión en el idioma, mi última palabra habría sido en portugués). "A la mierda!", coincidió el taxista. Se habían soltado, el taxista acababa de dejarse en el camino el anuncio y el letrero luminoso del techo del coche...
En Ezeiza intenté dormir (recordé mi adolescencia, cuando dormía con los amigos en aeropuertos de Europa, porque la amiga que compraba los billetes pedía siempre los más baratos, aunque los vuelos fueran en horas intempestivas y los aeropuertos los más alejados de las ciudades), pero no pude pegar ojo, unas empleadas estaban limpiando el piso con mangueras de aire a presión y alguien estaba soldando no sé qué parte de una escalera mecánica (que se mueve mecánicamente, no tienes que caminar). No dormí, y ya era el día siguiente, así que compré La Nación. Ahí venían, en portada, la triste noticia del segundo juicio de Cromañón, la (buena) noticia de que el Bar$a perdió la final de Copa contra el Madrid y, muy mal explicada, la vergüenza que acababa de vivir ("El Aeroparque metropolitano volvió a convertirse ayer en un escenario de penurias"). El periódico daba el mismo valor a las diferentes fuentes consultadas sobre la cancelación de 27 (27!) vuelos. La Secretaría de Transporte daba la culpa al Uruguay (!). (En Uruguay negaron las acusaciones.) Y los "gremios aeronáuticos" dieron la que me pareció la explicación verdadera, que además coincidía con la que me había dado el hombre del autobús 45. Responsabilizaban a los controladores aéreos, "que buscan generar condiciones para la privatización de Aerolíneas Argentinas" y añadían que "las complicaciones se extenderían, a propósito (on purpose), durante todo el fin de semana largo".
PS: Sobre el MILHOUSE HOSTEL de BUENOS AIRES, Avenida de Mayo 1245 e Hipólito Yrigoyen 959, no voy a escribir nada, me haría muy mala sangre. Simplemente,
NO VAYAN NUNCA
N'Y ALLEZ JAMAIS
DON'T EVER GO THERE.
PS2: Al respecto, hoy alguien me dio una idea. Montar una red de albergues sólo para viajeros y mochileros - como eran originalmente.
Here you'll find comments and stories about my stay in Brazil; translations of Brazilian songs, poems, short stories and pieces of news; photographs. Also, some film and book reviews. In Spanish, Catalan, Portuguese and English.
Friday, April 22, 2011
Wednesday, April 20, 2011
Buenos Aires para vos (para mí no)
"En esta puta ciudaaaaad"
A mí no me verán máaaas
"Ciudad de pobres corazooones"...
PS: Este post lo escribí hace... ya no sé, unas doce horas. Para desahogarme, contento de estar saliendo de Buenos Aires. Pero no. Lo peor aún tenía que pasar. Son las 2 h de la mañana y sigo acá, "en esta puta ciudaaaaaaaaaad!". Salimos hasta en la tele. (No me jodí sólo yo, jodieron a todo un aeropuerto.) Lo cuento en el próximo post, si llego por fin a Brasil (yo ya no confío en nada).
A mí no me verán máaaas
"Ciudad de pobres corazooones"...
PS: Este post lo escribí hace... ya no sé, unas doce horas. Para desahogarme, contento de estar saliendo de Buenos Aires. Pero no. Lo peor aún tenía que pasar. Son las 2 h de la mañana y sigo acá, "en esta puta ciudaaaaaaaaaad!". Salimos hasta en la tele. (No me jodí sólo yo, jodieron a todo un aeropuerto.) Lo cuento en el próximo post, si llego por fin a Brasil (yo ya no confío en nada).
Tuesday, April 12, 2011
Buenos Aires para vos
Amigos e amigas, macanudos leitores deste blog: estou indo para Baires no sábado. Se alguém de vocês quiser alguma coisa da Argentina, desde uns livros a uns cones de chocolate Cachafaz, é só pedir (aqui ou por e-mail)!
En Buenos Aires brilla el sol y un par de pibes en la esquina inventan una solución. En Buenos Aires todo vuela, la alegría, la anarquía, la bondad, la desesperación. Y Buenos Aires es un bicho que camina, ensortijado entre los sueños y la confusión. En Buenos Aires descubrí que el día hace la guerra, la noche el amor. En Buenos Aires leo, fumo, toco el piano y me emborracho solo en una habitación. En Buenos Aires casi todo ya ha pasado de generación en degeneración. Y Buenos Aires come todo lo que encuentra como todo buen Narciso, nadie como yo. Pero el espejo le devuelve una mirada de misterio, de terror y de fascinación. Buenos Aires, buenos aires, buenos aires para vos. En Buenos Aires toca Charly en un biloche planetario, es alto y voluptuoso. En Buenos Aires llega un punto en que ya nada vale nada y todo vale nada. En Buenos Aires nos acechan los fantasmas del pasado y cada tango es una confesión. Cuando en el mundo ya no quede nada, en Buenos Aires la imaginación. Es una playa macedónica tan cierta y tan absurda viven Borges, Dios y el rock and roll. En Buenos Aires viven muertos, muertos viven y no quiero más tanta resignación. Yo quiero un barrio bien canalla, bien sutil y bien despierto, supersexy, quiero una oración que nos ayude a descorrer el velo y que termine la desolación. Buenos Aires, malos tiempos para hacerte una canción. En Buenos Aires los amigos acarician y los enemigos tiran a matar. En Buenos Aires, San Martín y Santa Evita montan una agencia de publicidad. En Buenos Aires, la política... que falta de respeto, que atropello a la razón. En Buenos Aires, el fantasma de la ópera camina solo por Constitución. En Buenos Aires tengo más de lo que quiero pero lo que quiero nadie me lo da. En Buenos Aires hay un Falcon pesadilla en el museo de cera de la atrocidad. En Buenos Aires falta guita pero sobran corazones condenados a latir. En Buenos Aires amanezco, resucito, me defiendo a gritos, quiero ser feliz. En Buenos Aires cuando hablamos de la luna solo hay una: la del Luna Park. En Buenos Aires he perdido mil batallas pero hay una guerra que pienso ganar. Buenos Aires. En Buenos Aires brilla el sol y un par de pibes en la esquina inventan una solución (cuando en el mundo ya no quede nada) en Buenos Aires todo vuela, la alegría, la anarquía, la bondad, la desesperación. Todas las noches sale el sol todos los días vuelve el sol.
En Buenos Aires brilla el sol y un par de pibes en la esquina inventan una solución. En Buenos Aires todo vuela, la alegría, la anarquía, la bondad, la desesperación. Y Buenos Aires es un bicho que camina, ensortijado entre los sueños y la confusión. En Buenos Aires descubrí que el día hace la guerra, la noche el amor. En Buenos Aires leo, fumo, toco el piano y me emborracho solo en una habitación. En Buenos Aires casi todo ya ha pasado de generación en degeneración. Y Buenos Aires come todo lo que encuentra como todo buen Narciso, nadie como yo. Pero el espejo le devuelve una mirada de misterio, de terror y de fascinación. Buenos Aires, buenos aires, buenos aires para vos. En Buenos Aires toca Charly en un biloche planetario, es alto y voluptuoso. En Buenos Aires llega un punto en que ya nada vale nada y todo vale nada. En Buenos Aires nos acechan los fantasmas del pasado y cada tango es una confesión. Cuando en el mundo ya no quede nada, en Buenos Aires la imaginación. Es una playa macedónica tan cierta y tan absurda viven Borges, Dios y el rock and roll. En Buenos Aires viven muertos, muertos viven y no quiero más tanta resignación. Yo quiero un barrio bien canalla, bien sutil y bien despierto, supersexy, quiero una oración que nos ayude a descorrer el velo y que termine la desolación. Buenos Aires, malos tiempos para hacerte una canción. En Buenos Aires los amigos acarician y los enemigos tiran a matar. En Buenos Aires, San Martín y Santa Evita montan una agencia de publicidad. En Buenos Aires, la política... que falta de respeto, que atropello a la razón. En Buenos Aires, el fantasma de la ópera camina solo por Constitución. En Buenos Aires tengo más de lo que quiero pero lo que quiero nadie me lo da. En Buenos Aires hay un Falcon pesadilla en el museo de cera de la atrocidad. En Buenos Aires falta guita pero sobran corazones condenados a latir. En Buenos Aires amanezco, resucito, me defiendo a gritos, quiero ser feliz. En Buenos Aires cuando hablamos de la luna solo hay una: la del Luna Park. En Buenos Aires he perdido mil batallas pero hay una guerra que pienso ganar. Buenos Aires. En Buenos Aires brilla el sol y un par de pibes en la esquina inventan una solución (cuando en el mundo ya no quede nada) en Buenos Aires todo vuela, la alegría, la anarquía, la bondad, la desesperación. Todas las noches sale el sol todos los días vuelve el sol.
Sunday, April 10, 2011
Incrível Pato Fu
... E hoje, para me preparar para um domingo de trabalho, escutei mais uma vez Música de brinquedo. Como esse CD levanta o meu astral! Fiquei dançando aqui no apê! Fui procurar no site se tinha novos videoclipes. Não tem, mas no youTube me deparei com uma grande surpresa. Na tournê (quando em Porto Alegre?), eles estão tocando "Bohemian Rhapsody", que não está no CD. E é demais. (A Fernanda é demais, e eu sou cada vez mais apaixonado platonicamente por ela.) O boneco lilás tenta cantar do início, "Mamaaaa (I killed a man...)", mas não consegue. "Não vai dar certo", diz. Não consegue ir além do "Mamaaaa", ele chora, hehe. "Essa música é muito triste, rapaz!", diz. E no fim pede: "Ó tio, não dá para a gente pular essa parte, não?". John Ulhoa: "Você quer ir para qual parte?". Monstro: "Aquela de metal com bate cabeça". A partir daí a Fernanda toma conta, com toda a banda e seus (vale lembrar) instrumentos de brinquedo (bom, nesta musica, não só). Anyway the wind blooows...
Saturday, April 09, 2011
Thursday, April 07, 2011
We really should do these things NOW
With the news mainly focused in the Arab world, some people in Brazil may not be well aware of how wrong things are getting in Europe and the US. They are getting very wrong. The good news are that young people everywhere started to react.
Students in London:
Jovens em Lisboa (Portugal pediu hoje ser resgatado pela UE):
Giovani a Roma:
Jóvenes en Madrid:
Plus, significant news coming from the US.
PS: Quem quiser saber em detalhe, muito detalhe, o que aconteceu e está acontecendo nos Estados Unidos, pode assistir a Inside Job, ou Trabalho interno, que em Porto Alegre está passando na CCMQ. Se prepare para sair do cinema revoltado. Eu não assisti porque ia ficar tão revoltado, mas TÃO revoltado, que meus posts se tornariam tão radicais que, em comparação, qualquer opinião radical do Uri pareceria uma redação de aluno de 2º grau.
Students in London:
Jovens em Lisboa (Portugal pediu hoje ser resgatado pela UE):
Giovani a Roma:
Jóvenes en Madrid:
Plus, significant news coming from the US.
PS: Quem quiser saber em detalhe, muito detalhe, o que aconteceu e está acontecendo nos Estados Unidos, pode assistir a Inside Job, ou Trabalho interno, que em Porto Alegre está passando na CCMQ. Se prepare para sair do cinema revoltado. Eu não assisti porque ia ficar tão revoltado, mas TÃO revoltado, que meus posts se tornariam tão radicais que, em comparação, qualquer opinião radical do Uri pareceria uma redação de aluno de 2º grau.
Wednesday, April 06, 2011
Bésame mucho (Chico & Rita)
Meu irmão Uri assistiu ontem (com atraso: meus pais assistiram há um mês, e adoraram) ao filme de animação Chico & Rita, do diretor Fernando Trueba e o ilustrador Javier Mariscal, que conta uma história de amor ambientada em La Habana dos anos 40. Ele escreve dizendo que é "um grande filme". Diz que "o roteiro não é nada de mais, mas o filme está feito com amor, pela música e pelo cinema, e dá para perceber". Logo meio que esculhamba o Mariscal, "em geral não gosto dele, aqui alguém deve ter lhe ensinado a usar as cores", e por último envia uma cena do filme para que eu poste no blog.
Como no blog se aceitam colaborações e sugestões, eu posto. Além do mais, gosto desse trecho, tanto que já o tinha enviado para o Ronaldo e a Rose, de Salvador. Mas o fiz porque gostei da interpretação de "Bésame mucho", que um dia ouvi com eles na voz de Arnaldo Antunes. E só. O trailer e as poucas cenas do filme que estão no youTube me desapontaram. O traço do desenho, a lentidão nos movimentos (esse pestanejar!), a candura,... tudo é disneyniano demais (Pocahontas?). E isso, em tempos da Pixar, e vindo de Mariscal, me deixou inquieto. Inquieto mesmo, já que, ao contrário do Uri, gosto do Mariscal "anos 80".
Enfim, a cena é linda e a interpretação mais linda ainda (quando eu vi, havia polêmica no youTube sobre quem é que canta; não sei).
PS nada a ver: Hoje minha querida cunhada - não gosto dessa palavra... Minha querida Nelia me enviou um conselho que adorei. Pode ser sobre criação literária ou outros tipos de criação. Mas também sobre a vida em geral. Curto e simples: "La perfecció és molt avorrida i gens atractiva" (a perfeição é muito entediante e nada atrativa).
Como no blog se aceitam colaborações e sugestões, eu posto. Além do mais, gosto desse trecho, tanto que já o tinha enviado para o Ronaldo e a Rose, de Salvador. Mas o fiz porque gostei da interpretação de "Bésame mucho", que um dia ouvi com eles na voz de Arnaldo Antunes. E só. O trailer e as poucas cenas do filme que estão no youTube me desapontaram. O traço do desenho, a lentidão nos movimentos (esse pestanejar!), a candura,... tudo é disneyniano demais (Pocahontas?). E isso, em tempos da Pixar, e vindo de Mariscal, me deixou inquieto. Inquieto mesmo, já que, ao contrário do Uri, gosto do Mariscal "anos 80".
Enfim, a cena é linda e a interpretação mais linda ainda (quando eu vi, havia polêmica no youTube sobre quem é que canta; não sei).
PS nada a ver: Hoje minha querida cunhada - não gosto dessa palavra... Minha querida Nelia me enviou um conselho que adorei. Pode ser sobre criação literária ou outros tipos de criação. Mas também sobre a vida em geral. Curto e simples: "La perfecció és molt avorrida i gens atractiva" (a perfeição é muito entediante e nada atrativa).
Sunday, April 03, 2011
Art Gallery 3
Esta Art Gallery precisa de uma explicação. Se eu, que estou escrevendo sobre o que se passa na mente de uma personagem, encontrasse, ponhamos por caso, em Mrs. Dalloway, de Virginia Woolf, que conta também o que se passa na mente de uma personagem, uma frase igual ou muito parecida a uma escrita por mim, depois de ficar inicialmente impressionado, pensaria que aquilo era um mero e belo acaso e não daria mais importância ao fato. Mais ou menos é isso o que aconteceu com a Gabriela com a obra a continuação. Ela me enviou as primeiras imagens há umas três semanas. E uma semana depois me ligou, preocupada, dizendo que havia encontrado uma obra quase igual exposta na PS1, no Brooklyn, que é a sede do MoMA nesse distrito de Nova York. O pensamento da Gabriela foi parecido ao meu. Ela ficou chocada no início e depois preocupada com a possibilidade de que o professor da disciplina pensasse que ela havia plagiado a obra de David Wojnarowicz, norte-americano, da PS1. Eu fiquei impressionado e, como a coincidência não aconteceu comigo, não lhe restei importância, ao contrário, lhe dei toda a importância do mundo. Disse a ela que devia estar feliz, e satisfeita e orgulhosa por essa coincidência ter acontecido. Ela sabe e me disse que essas coisas acontecem com frequência. Bom, não é tão frequentemente que acontecem e não é com todo o mundo que acontecem. Então, para mim, isso só significa o que eu já sabia: que a Gabriela já é uma artista. Ela será uma artista cada vez melhor. E deve estar feliz, sim, com essa coincidência, que nem é tão corriqueira assim. Quanto às obras, a de Wojnarowicz é mais "limpa" e a da Gabriela é mais "suja" (isso não é um defeito). E eu acho que a da Gabriela é mais sugestiva, menos fechada, aberta a mais interpretações (e isso é uma virtude).
Sans titre
Gabriela (Brazilian, born 1985)
2011. Bread, string, needle
Untitled (bread sculpture)
David Wojnarowicz (American, 1954-1992)
1988/89. Bread, string, needle
Sans titre
Gabriela (Brazilian, born 1985)
2011. Bread, string, needle
Untitled (bread sculpture)
David Wojnarowicz (American, 1954-1992)
1988/89. Bread, string, needle
Thursday, March 31, 2011
Barcelona gótica
Sem som. Depois comento o que a "câmera" mostra.
Tuesday, March 29, 2011
Os "cafés con piernas" de Santiago de Chile
Os cafés com pernas do centro histórico de Santiago foram uma das muitíssimas coisas que me impressionaram na viagem que a Gabriela e eu fizemos pela América do Sul, em 2005. (Sobre essa viagem quase não escrevi nada; só, de um cibercafé em Cusco, um e-mail contando da cidade e da ida ao Machu Picchu, eu nem tinha blog.) Mas me dei conta do porquê me impressionaram tarde demais, provavelmente quando já estávamos em Valparaíso, e talvez por isso não tirei fotos dos cafés (ou então foi por vergonha, ou "respeito"). O fato é que os lembrava muito bem, e a prova é que quando a Marinella me disse que ia para lá, do primeiro que eu lhe falei foi desses cafés, e lhe pedi que tirasse alguma foto para mim. Encomendei-lhe, por assim dizer, esse pequeno "trabalho sujo"; e ela, que, além de querida, é mais despachada do que eu (não é difícil), o fez, não sem algum constrangimento (por isso alguma foto está tremida: obrigadão, Marinella, e desculpa).
Não é para ficar incomodado com a existência desses cafés, pensei então (em 2005). Nem para enxergar neles a relíquia de um passado machista - mais do que o presente. Descrevo para quem não conheça: nos "cafés con piernas" só trabalham mulheres, e essas mulheres são todas jovens, lindas, altas e, sobretudo, de pernas compridas e torneadas. (Escritas em algum lugar ou não, imagino que essas devam ser as "exigências"; não são as únicas.) A graça é que nesses cafés o balcão não chega ao chão, consiste unicamente da barra de aço e, assim, deixa as pernas das garçonetes, que usam vestido curto ou minissaia, à vista dos homens que as querem olhar (há clientes mulheres, mas poucas). Esse é motivo suficiente para algumas das pessoas que frequentam os locais: sentar numa mesa e, entre goles de café (não sei se é permitido fumar), sem medo de se sentirem recriminados, deleitar-se com a visão das pernas expostas, belas como as de uma modelo ou atriz. E talvez fantasiar.
Mas essa é só a graça aparente. Os cafés têm outra função, e outro tipo de clientes que me interessaram mais: aqueles que ficam de pé no balcão, conversando com as moças. Não sei se eu mesmo percebi, ou a Gabriela comentou, ou li no guia Lonely Planet (lonely), mas essa "outra função" me pareceu a principal, e de grande valor - encomiável. As mulheres (eu devo ter lido mesmo no guia) não estão lá somente para mostrar as pernas enquanto servem cafés: elas são contratadas, também - e é de se esperar que bem pagas -, para escutar.
O centro histórico de Santiago (como o do Rio, por exemplo) também é o centro de negócios, onde estão os maiores escritórios (bem pertinho do Café Caribe que a Marinella fotografou está a bolsa de valores), e essas ruas, como tantas de tantas grandes cidades, fervem de pessoas apressadas, estressadas, dedicadas quase por inteiro ao trabalho. Somado a isso o fato de que, nas cidades, as pessoas são cada vez mais solitárias (50% dos habitantes de Manhattan moram sozinhos; em São Paulo o número não deve ser muito menor), e que o ritmo de vida urbano deixa muitas pessoas insatisfeitas e frustradas, o que melhor do que poder desabafar com alguém, e que esse alguém seja uma mulher linda! (Claro, deveria haver cafés para mulheres também.) Poder falar dos problemas laborais, pessoais, maritais, ou do próprio sentimento de solidão! Querendo ou não, os atendentes dos bares sempre aceitaram, cumpriram esse papel: o de escutar e - os mais amáveis - dialogar e até dar conselhos aos "solitários e aflitos" (isso não é coisa de filme; basta passear pelos bares nas horas adequadas, quando o tráfego de pessoas é menor). Pareceu-me, assim, que em Santiago não fizeram mais do que "regulamentar", "oficializar" essa função, esse serviço tão antigo, anterior à existência de qualquer bar e da bebida tão necessária que é o café.
Essas garçonetes seriam, dizem os críticos, um tipo especial de prostitutas, seu trabalho uma forma light de prostituição. Pode ser. Também há quem diga isso dos psicólogos (prostituta/o é o xingamento que eles têm de aguentar mais; o preferido de seus pacientes mais exaltados, quando ficam fora de si). Mas se se trata de fazer comparações, para mim essas mulheres seriam isso, psicólogas. Psicólogas de pernas, seios e rostos lindos - além de mais acessíveis e menos caras (o preço de um café). Outros críticos argumentam que as pessoas que vão lá contar seus problemas se iludem, pois recebem uma atenção falsa. Mas a ilusão é uma sensação, real como qualquer outra, capaz de trazer benefícios. Esses homens não precisam de prostitutas, de sexo; precisam de algo ainda mais essencial. No fundo é puro Freud (ou é Lacan?): querem que alguém os escute, porque não é só do olhar do outro que a gente precisa para existir; é do olhar e da compreensão e do afeto, que muita gente não tem.
PS: Nessa viagem de 2005, eu estive por uma hora e meia num desses cafés. Não no Café Caribe, num menos cêntrico, no bairro que os santiaguenses chamam "dos cabeleireiros" porque muitos têm suas lojas lá. Fui para ver um jogo da Copa da Europa de futebol, que passava pela TV paga. Espero não ter ofendido a garçonete (só havia uma, o café era pequeno) com minha desatenção prolongada...
Obrigadão à Marinella pelas fotos. Tem mais Santiago aqui.
Não é para ficar incomodado com a existência desses cafés, pensei então (em 2005). Nem para enxergar neles a relíquia de um passado machista - mais do que o presente. Descrevo para quem não conheça: nos "cafés con piernas" só trabalham mulheres, e essas mulheres são todas jovens, lindas, altas e, sobretudo, de pernas compridas e torneadas. (Escritas em algum lugar ou não, imagino que essas devam ser as "exigências"; não são as únicas.) A graça é que nesses cafés o balcão não chega ao chão, consiste unicamente da barra de aço e, assim, deixa as pernas das garçonetes, que usam vestido curto ou minissaia, à vista dos homens que as querem olhar (há clientes mulheres, mas poucas). Esse é motivo suficiente para algumas das pessoas que frequentam os locais: sentar numa mesa e, entre goles de café (não sei se é permitido fumar), sem medo de se sentirem recriminados, deleitar-se com a visão das pernas expostas, belas como as de uma modelo ou atriz. E talvez fantasiar.
Mas essa é só a graça aparente. Os cafés têm outra função, e outro tipo de clientes que me interessaram mais: aqueles que ficam de pé no balcão, conversando com as moças. Não sei se eu mesmo percebi, ou a Gabriela comentou, ou li no guia Lonely Planet (lonely), mas essa "outra função" me pareceu a principal, e de grande valor - encomiável. As mulheres (eu devo ter lido mesmo no guia) não estão lá somente para mostrar as pernas enquanto servem cafés: elas são contratadas, também - e é de se esperar que bem pagas -, para escutar.
O centro histórico de Santiago (como o do Rio, por exemplo) também é o centro de negócios, onde estão os maiores escritórios (bem pertinho do Café Caribe que a Marinella fotografou está a bolsa de valores), e essas ruas, como tantas de tantas grandes cidades, fervem de pessoas apressadas, estressadas, dedicadas quase por inteiro ao trabalho. Somado a isso o fato de que, nas cidades, as pessoas são cada vez mais solitárias (50% dos habitantes de Manhattan moram sozinhos; em São Paulo o número não deve ser muito menor), e que o ritmo de vida urbano deixa muitas pessoas insatisfeitas e frustradas, o que melhor do que poder desabafar com alguém, e que esse alguém seja uma mulher linda! (Claro, deveria haver cafés para mulheres também.) Poder falar dos problemas laborais, pessoais, maritais, ou do próprio sentimento de solidão! Querendo ou não, os atendentes dos bares sempre aceitaram, cumpriram esse papel: o de escutar e - os mais amáveis - dialogar e até dar conselhos aos "solitários e aflitos" (isso não é coisa de filme; basta passear pelos bares nas horas adequadas, quando o tráfego de pessoas é menor). Pareceu-me, assim, que em Santiago não fizeram mais do que "regulamentar", "oficializar" essa função, esse serviço tão antigo, anterior à existência de qualquer bar e da bebida tão necessária que é o café.
Essas garçonetes seriam, dizem os críticos, um tipo especial de prostitutas, seu trabalho uma forma light de prostituição. Pode ser. Também há quem diga isso dos psicólogos (prostituta/o é o xingamento que eles têm de aguentar mais; o preferido de seus pacientes mais exaltados, quando ficam fora de si). Mas se se trata de fazer comparações, para mim essas mulheres seriam isso, psicólogas. Psicólogas de pernas, seios e rostos lindos - além de mais acessíveis e menos caras (o preço de um café). Outros críticos argumentam que as pessoas que vão lá contar seus problemas se iludem, pois recebem uma atenção falsa. Mas a ilusão é uma sensação, real como qualquer outra, capaz de trazer benefícios. Esses homens não precisam de prostitutas, de sexo; precisam de algo ainda mais essencial. No fundo é puro Freud (ou é Lacan?): querem que alguém os escute, porque não é só do olhar do outro que a gente precisa para existir; é do olhar e da compreensão e do afeto, que muita gente não tem.
PS: Nessa viagem de 2005, eu estive por uma hora e meia num desses cafés. Não no Café Caribe, num menos cêntrico, no bairro que os santiaguenses chamam "dos cabeleireiros" porque muitos têm suas lojas lá. Fui para ver um jogo da Copa da Europa de futebol, que passava pela TV paga. Espero não ter ofendido a garçonete (só havia uma, o café era pequeno) com minha desatenção prolongada...
Obrigadão à Marinella pelas fotos. Tem mais Santiago aqui.
Saturday, March 26, 2011
A. I.: Ten Years Passed By...
Só porque hoje um amigo me fez lembrar do filme, que eu amo. E até mesmo entendê-lo melhor.
PS nada a ver: Hoje eu vi o mais inesperado: ratos de laboratório, desses brancos com olhos vermelhos. Graças à Lorena, que encontrei por acaso (ela me encontrou) e foi muito gentil (obrigadão). Vi machos, fêmeas, fêmeas prenhes, crias de duas semanas e crias de dois dias. (Não segurei nenhum, nem toquei; a próxima vez vou ter mais coragem.) Vou acabar virando neurocientista mesmo! Só não gostei de saber que nos experimentos só se usam machos, e que então, as crias fêmeas são... "eutanasiadas" no nascimento. Isso é crime e discriminação no trabalho...
PS 2: A querida Marinella, que acabou de voltar do Chile, viu bichos bem maiores, na sua viagem. Vejam.
PS nada a ver: Hoje eu vi o mais inesperado: ratos de laboratório, desses brancos com olhos vermelhos. Graças à Lorena, que encontrei por acaso (ela me encontrou) e foi muito gentil (obrigadão). Vi machos, fêmeas, fêmeas prenhes, crias de duas semanas e crias de dois dias. (Não segurei nenhum, nem toquei; a próxima vez vou ter mais coragem.) Vou acabar virando neurocientista mesmo! Só não gostei de saber que nos experimentos só se usam machos, e que então, as crias fêmeas são... "eutanasiadas" no nascimento. Isso é crime e discriminação no trabalho...
PS 2: A querida Marinella, que acabou de voltar do Chile, viu bichos bem maiores, na sua viagem. Vejam.
Wednesday, March 23, 2011
Pel meu pare, que avui fa anys
E esta é para o Uri, porque hoje é o dia do seu santo. Santo a gente comemora menos do que aniversário, mas também comemora. Então para ti, bro, amante da música brasileira, uma canção do melhor CD de 2010, segundo a Rolling Stone (Efêmera, de Tulipa Ruiz, daqui a pouco nas lojas de Barcelona).
Tuesday, March 22, 2011
Mar no muro 2
O mar não era só um mar.

Campus central da UFRGS, 16/03/11.
PS nada a ver: Sobre criação literária, de Annie Proulx, em entrevista sábado no Estadão: "Estou sempre atenta às diferenças entre o que as pessoas esperavam, o que elas pensavam sobre si mesmas e o que de fato lhes ocorreu".

Campus central da UFRGS, 16/03/11.
PS nada a ver: Sobre criação literária, de Annie Proulx, em entrevista sábado no Estadão: "Estou sempre atenta às diferenças entre o que as pessoas esperavam, o que elas pensavam sobre si mesmas e o que de fato lhes ocorreu".
Sunday, March 20, 2011
Porto Alegre blanc-i-blava
Ahir al matí vaig tenir una sorpresa, que no sé si sabré explicar bé. (Com s'explica una sorpresa, si passa en un instant?) Va ser al Café Chaves, de la Galeria Chaves, al Centre. És una cafeteria que vaig conèixer el juny de l'any passat i de seguida em va agradar: un lloc acollidor, amb cambrers i cambreres simpàtics i amb taules on es podia fumar - i que obria (obre) els dissabtes. Allà vaig conèixer el Roberto, un dels cambrers, que també és professor de castellà i, més important, parla català, perquè va estudiar un temps a Barcelona. L'únic que em va desagradar, i que aquell primer dia ell em va ensenyar orgullós, entre altres coses que té al cafè de Catalunya (tasses, fotos), va ser una bufanda del Bar$a. Això està massa a la vista, li vaig dir, no em deixarà concentrar per escriure. Vaig explicar-li que jo era de l'Espanyol i ell, molt amable, em va dir que si li portava una bufanda la penjaria.
-Més amunt que aquesta del Bar$a?
-I tant!
Ara per Nadal vaig comprar la bufanda, però ahir, que vaig anar al cafè, encara no l'havia portat. Vaig passar-hi només per saludar el Roberto i dir que li portaria un dia d'aquests. Llavors ell em va fer entrar (ahir el cafè estava tancat, per un dinar) i em va ensenyar això:
Vaig quedar encantat. Qui no sàpiga què significa ser de l'Espanyol a Barcelona segurament no ho entendrà, però la sorpresa va ser gran. Un amic seu brasiler, que fa poc va estar a Catalunya, se m'havia avançat: la bufanda ja estava penjada, i ben amunt! El Roberto li havia demanat! Vaig comentar que aquella era més maca que la meva, però ell em va dir que li portés igualment, que també la penjaria. No seria mala idea, vaig pensar, que la pengés al damunt de la del Bar$a... Però no, no siguem mesquins. Deixem els culés que hi pugui haver a Porto Alegre en pau. El que faré serà regalar-li, com vaig prometre. Perquè se la quedi ell o, si té algun amic en algun altre bar, li regali per decorar un altre local - engrandir-lo, tornar-lo especial. Moltes gràcies, Roberto. Sàpigues que des d'ara seré un client fidel. (Som el RCD Espanyol, mai no oblidem.)
PS ENORME: Avui he tingut una sorpresa molt més gran. M'han donat la millor notícia en anys. Però aquesta no la puc explicar al blog (no encara).
-Més amunt que aquesta del Bar$a?
-I tant!
Ara per Nadal vaig comprar la bufanda, però ahir, que vaig anar al cafè, encara no l'havia portat. Vaig passar-hi només per saludar el Roberto i dir que li portaria un dia d'aquests. Llavors ell em va fer entrar (ahir el cafè estava tancat, per un dinar) i em va ensenyar això:
Vaig quedar encantat. Qui no sàpiga què significa ser de l'Espanyol a Barcelona segurament no ho entendrà, però la sorpresa va ser gran. Un amic seu brasiler, que fa poc va estar a Catalunya, se m'havia avançat: la bufanda ja estava penjada, i ben amunt! El Roberto li havia demanat! Vaig comentar que aquella era més maca que la meva, però ell em va dir que li portés igualment, que també la penjaria. No seria mala idea, vaig pensar, que la pengés al damunt de la del Bar$a... Però no, no siguem mesquins. Deixem els culés que hi pugui haver a Porto Alegre en pau. El que faré serà regalar-li, com vaig prometre. Perquè se la quedi ell o, si té algun amic en algun altre bar, li regali per decorar un altre local - engrandir-lo, tornar-lo especial. Moltes gràcies, Roberto. Sàpigues que des d'ara seré un client fidel. (Som el RCD Espanyol, mai no oblidem.)
PS ENORME: Avui he tingut una sorpresa molt més gran. M'han donat la millor notícia en anys. Però aquesta no la puc explicar al blog (no encara).
Thursday, March 17, 2011
The Night of the Iguana (excerpt and poem)
I finished reading The Night of the Iguana, by Tennessee Williams. I won't try to comment the play, but I'll type a part of a scene, the one I found most intense and significant (for myself to keep a record and for whoever may want to read it). It's a dialogue between two of the main characters, from Act Three. Shannon is a man of about thirty-five, a tour guide who has lost his party of tourists and presumably his job. Hannah, of less than thirty, is a painter and sketch artist who travels with her moribund grandfather (a poet). They are alone at the verandah of a small hotel in Mexico, where the play is set. Until this scene, they barely know each other. They talk about love, though not of the usual kind. And they refer to their respective traumatic wounds - Shannon has just had a panic attack.
HANNAH: Liquor isn't your problem, Mr. Shannon.
SHANNON: What is my problem, Ms. Jelkes?
HANNAH: The oldest one in the world - the need to believe in something or in someone - almost anyone - almost anything... something.
SHANNON: Your voice sounds hopeless about it.
HANNAH: No, I'm not hopeless about it. In fact, I've discovered something to believe in.
SHANNON: Something like... God?
HANNAH: No.
SHANNON: What?
HANNAH: Broken gates between people so they can reach each other, even if it's just for one night only.
SHANNON: One night stands, huh?
HANNAH: One night... communication between them on a verandah outside their... separate cubicles, Mr. Shannon.
SHANNON: You don't mean physically, do you?
HANNAH: No.
SHANNON: I didn't think so. Then what?
HANNAH: A little understanding exchanged between them, a wanting to help each other through nights like this.
SHANNON: Who was the someone you told the widow you'd helped long ago to get through a crack-up like this one I'm going through?
HANNAH: Oh... that. Myself.
SHANNON: You?
HANNAH: Yes. I can help you because I've been through what you are going through now. I had something like your spook - I just had a different name for him. I called him the blue devil, and... oh... we had quite a battle, quite a contest between us.
SHANNON: Which you obviously won.
HANNAH: I couldn't afford to lose.
SHANNON: How'd you beat your blue devil?
HANNAH: I showed him that I could endure him and I made him respect my endurance.
SHANNON: How?
HANNAH: Just by, just by... enduring. Endurance is something that spooks and blue devils respect. And they respect all the tricks that panicky people use to outlast and outwit their panic.
SHANNON: Like poppy-seed tea?
HANNAH: Poppy-seed tea or rum-cocos or just a few deep breaths. Anything, everything, that we take to give them the slip, and so keep on going.
SHANNON: To where?
HANNAH: To somewhere like this, perhaps. This verandah over the rain forest and the still-water beach, after long, difficult travels. And I don't mean just travels about the world, the earth's surface. I mean... subterranean travels, the... journeys that the spooked and bedeviled people are forced to take through the... the unlighted sides of their natures.
SHANNON: Don't tell me you have a dark side to your nature.
HANNAH: I'm sure I don't have to tell a man as experienced and knowledgeable as you, Mr. Shannon, that everything has its shadowy side?
Hannah's grandfather's last poem:
PS: My mom is learning English and asked me for the text:
How calmly does the olive branch
Observe the sky begin to blanch
Without a cry, without a prayer,
With no betrayal of despair.
Sometime while night obscures the tree
The zenith of its life will be
Gone past forever, and from thence
A second history will commence.
A chronicle no longer gold,
A bargaining with mist and mould,
And finally the broken stem
The plummeting to earth; and then
An intercourse not well designed
For beings of a golden kind
Whose native green must arch above
The earth's obscene, corrupting love.
And still the ripe fruit and the branch
Observe the sky begin to blanch
Without a cry, without a prayer,
With no betrayal of despair.
O Courage, could you not as well
Select a second place to dwell,
Not only in that golden tree
But in the frightened heart of me?
HANNAH: Liquor isn't your problem, Mr. Shannon.
SHANNON: What is my problem, Ms. Jelkes?
HANNAH: The oldest one in the world - the need to believe in something or in someone - almost anyone - almost anything... something.
SHANNON: Your voice sounds hopeless about it.
HANNAH: No, I'm not hopeless about it. In fact, I've discovered something to believe in.
SHANNON: Something like... God?
HANNAH: No.
SHANNON: What?
HANNAH: Broken gates between people so they can reach each other, even if it's just for one night only.
SHANNON: One night stands, huh?
HANNAH: One night... communication between them on a verandah outside their... separate cubicles, Mr. Shannon.
SHANNON: You don't mean physically, do you?
HANNAH: No.
SHANNON: I didn't think so. Then what?
HANNAH: A little understanding exchanged between them, a wanting to help each other through nights like this.
SHANNON: Who was the someone you told the widow you'd helped long ago to get through a crack-up like this one I'm going through?
HANNAH: Oh... that. Myself.
SHANNON: You?
HANNAH: Yes. I can help you because I've been through what you are going through now. I had something like your spook - I just had a different name for him. I called him the blue devil, and... oh... we had quite a battle, quite a contest between us.
SHANNON: Which you obviously won.
HANNAH: I couldn't afford to lose.
SHANNON: How'd you beat your blue devil?
HANNAH: I showed him that I could endure him and I made him respect my endurance.
SHANNON: How?
HANNAH: Just by, just by... enduring. Endurance is something that spooks and blue devils respect. And they respect all the tricks that panicky people use to outlast and outwit their panic.
SHANNON: Like poppy-seed tea?
HANNAH: Poppy-seed tea or rum-cocos or just a few deep breaths. Anything, everything, that we take to give them the slip, and so keep on going.
SHANNON: To where?
HANNAH: To somewhere like this, perhaps. This verandah over the rain forest and the still-water beach, after long, difficult travels. And I don't mean just travels about the world, the earth's surface. I mean... subterranean travels, the... journeys that the spooked and bedeviled people are forced to take through the... the unlighted sides of their natures.
SHANNON: Don't tell me you have a dark side to your nature.
HANNAH: I'm sure I don't have to tell a man as experienced and knowledgeable as you, Mr. Shannon, that everything has its shadowy side?
Hannah's grandfather's last poem:
PS: My mom is learning English and asked me for the text:
How calmly does the olive branch
Observe the sky begin to blanch
Without a cry, without a prayer,
With no betrayal of despair.
Sometime while night obscures the tree
The zenith of its life will be
Gone past forever, and from thence
A second history will commence.
A chronicle no longer gold,
A bargaining with mist and mould,
And finally the broken stem
The plummeting to earth; and then
An intercourse not well designed
For beings of a golden kind
Whose native green must arch above
The earth's obscene, corrupting love.
And still the ripe fruit and the branch
Observe the sky begin to blanch
Without a cry, without a prayer,
With no betrayal of despair.
O Courage, could you not as well
Select a second place to dwell,
Not only in that golden tree
But in the frightened heart of me?
Monday, March 14, 2011
Para os amigos
Enviado dias atrás por uma amiga querida.
L'amitié
Françoise Hardy
Beaucoup de mes amis sont venus des nuages
Avec soleil et pluie comme simples bagages
Ils ont fait la saison des amitiés sincères
La plus belle saison des quatre de la Terre
Ils ont cette douceur des plus beaux paysages
Et la fidélité des oiseaux de passage
Dans leurs cœurs est gravée une infinie tendresse
Mais parfois dans leurs yeux se glisse la tristesse
Alors, ils viennent se chauffer chez moi
Et toi aussi, tu viendras
Tu pourras repartir au fin fond des nuages
Et de nouveau sourire à bien d’autres visages
Donner autour de toi un peu de ta tendresse
Lorsqu'un autre voudra te cacher sa tristesse
Comme l'on ne sait pas ce que la vie nous donne
Il se peut qu'à mon tour je ne sois plus personne
S'il me reste un ami qui vraiment me comprenne
J'oublierai à la fois mes larmes et mes peines
Alors, peut-être je viendrai chez toi
Chauffer mon cœur à ton bois
L'amitié
Françoise Hardy
Beaucoup de mes amis sont venus des nuages
Avec soleil et pluie comme simples bagages
Ils ont fait la saison des amitiés sincères
La plus belle saison des quatre de la Terre
Ils ont cette douceur des plus beaux paysages
Et la fidélité des oiseaux de passage
Dans leurs cœurs est gravée une infinie tendresse
Mais parfois dans leurs yeux se glisse la tristesse
Alors, ils viennent se chauffer chez moi
Et toi aussi, tu viendras
Tu pourras repartir au fin fond des nuages
Et de nouveau sourire à bien d’autres visages
Donner autour de toi un peu de ta tendresse
Lorsqu'un autre voudra te cacher sa tristesse
Comme l'on ne sait pas ce que la vie nous donne
Il se peut qu'à mon tour je ne sois plus personne
S'il me reste un ami qui vraiment me comprenne
J'oublierai à la fois mes larmes et mes peines
Alors, peut-être je viendrai chez toi
Chauffer mon cœur à ton bois
Wednesday, March 09, 2011
Funny Little Things From Rather Stupid Magazines
Da revista Época desta semana. "A antropóloga Mirian Goldenberg pesquisou 835 mulheres e homens para o livro Por que os homens e as mulheres traem. Um de seus estudos perguntou sobre o modelo ideal dos brasileiros e das brasileiras". É interessante ver que as mulheres gostariam de seu homem com mais alguma coisa, enquanto os homens gostariam de sua mulher com menos alguma coisa.
Elas gostariam que seu homem fosse mais...
Fiel
Sincero
Honesto
Corajoso
Alegre
Rico
Sensual
Magro
Tarado*
Culto
A revista não especifica se a lista é hierárquica. Se assim fosse, acharia péssimo esse "culto" em último lugar. Também acho esquisito que não apareçam "inteligente" ou "compreensivo" (já nem digo "sábio"). Gostei da inclusão de "tarado". E eu não incluiria a característica "rico" ou "rica" em lista nenhuma. Mas gostei da lista, achei inteligente.
Eles gostariam que sua mulher (na verdade a revista faz uma distinção: onde na lista anterior dizia homem, aqui diz "companheira") fosse menos...
Ciumenta
Chata
Exigente
Carente
Dependente
Insegura
Complicada
Mal-humorada
Histérica
Gorda
Se a lista é hierárquica, acho hipócrita esse "gorda" em último lugar... Menos "complicada", por quê? As pessoas somos complicadas! E se isso é sinônimo de "complexa", por exemplo, pode até ser algo positivo. De resto, todo o mundo é tudo isso em algum grau (menos "histérico" ou "histérica", talvez**). Lista menos inteligente, enfim, como os homens.
*Pels lectors catalans que no ho sàpiguen: "tarado" és un false friend, no vol dir boig. Vol dir (tret directament del diccionari) "sexualment degenerat". Perquè veieu com se les gasten al Brasil.
PS: Post escrito sem refletir, OK? It's just a "Funny Little Thing...".
PS2: Li o artigo completo. As listas são hierárquicas. Era óbvio, né?, com esse "fiel" em primeiro lugar?
**Esqueçam. Histeria sim. Estou lendo The Night of The Iguana, de Tennessee Williams, e lá está o seguinte, dito pela personagem principal:
SHANNON: Hank, hysteria is a natural phenomenon, the common denominator of the female nature. It's the big female weapon, and the test of a man is his ability to cope with it, and I can't believe you can't.
Me falta muito para aprender...
Elas gostariam que seu homem fosse mais...
Fiel
Sincero
Honesto
Corajoso
Alegre
Rico
Sensual
Magro
Tarado*
Culto
A revista não especifica se a lista é hierárquica. Se assim fosse, acharia péssimo esse "culto" em último lugar. Também acho esquisito que não apareçam "inteligente" ou "compreensivo" (já nem digo "sábio"). Gostei da inclusão de "tarado". E eu não incluiria a característica "rico" ou "rica" em lista nenhuma. Mas gostei da lista, achei inteligente.
Eles gostariam que sua mulher (na verdade a revista faz uma distinção: onde na lista anterior dizia homem, aqui diz "companheira") fosse menos...
Ciumenta
Chata
Exigente
Carente
Dependente
Insegura
Complicada
Mal-humorada
Histérica
Gorda
Se a lista é hierárquica, acho hipócrita esse "gorda" em último lugar... Menos "complicada", por quê? As pessoas somos complicadas! E se isso é sinônimo de "complexa", por exemplo, pode até ser algo positivo. De resto, todo o mundo é tudo isso em algum grau (menos "histérico" ou "histérica", talvez**). Lista menos inteligente, enfim, como os homens.
*Pels lectors catalans que no ho sàpiguen: "tarado" és un false friend, no vol dir boig. Vol dir (tret directament del diccionari) "sexualment degenerat". Perquè veieu com se les gasten al Brasil.
PS: Post escrito sem refletir, OK? It's just a "Funny Little Thing...".
PS2: Li o artigo completo. As listas são hierárquicas. Era óbvio, né?, com esse "fiel" em primeiro lugar?
**Esqueçam. Histeria sim. Estou lendo The Night of The Iguana, de Tennessee Williams, e lá está o seguinte, dito pela personagem principal:
SHANNON: Hank, hysteria is a natural phenomenon, the common denominator of the female nature. It's the big female weapon, and the test of a man is his ability to cope with it, and I can't believe you can't.
Me falta muito para aprender...
Monday, March 07, 2011
Butlletí Oficial de l'Ambaixada de Catalunya a Porto Alegre, 07/03/11
Reunits el passat 5 de març de 2011 a casa l'Excel·lentíssim Ambaixador de Catalunya a Porto Alegre, el Senyor Ambaixador i el Secretari de l'Ambaixada vam acordar el següent, que recollim i fem públic en aquest butlletí.
Porto Alegre, a 7 de març de 2011, el Secretari.
- Que en el nou any laboral que comença el proper 15 de març queda obert el període d'inscripció per participar a les reunions de l'Ambaixada i a les seves nombroses activitats relacionades amb la llengua i la cultura catalanes. L'Ambaixada convida, especialment, persones del sexe femení, que hauran de presentar el seu CV. (A l'Ambaixada, fins ara, tots som homes - gentlemen.) Per participar a les reunions i activitats no cal tenir experiència prèvia en la llengua (a l'Ambaixada sovint es parla anglès). Per tant, tampoc no és imperatiu presentar cap CV.
- Ja no hi ha crisi interna sobre el posicionament de l'Ambaixada en relació amb la crisi actual al món àrab, que de Tunísia es va estendre a Egipte, Líbia i un reguitzell de països més. La posició de l'Ambaixada és ferma però no radical, i demana una mediació entre les parts implicades en el conflicte, en pro de l'equilibri i l'harmonia, a través del diàleg, la tolerància i l'establiment d'acords.
- La vella nova casa del Senyor Ambaixador, reformada, fa goig. La decoració és refinada i el cafè és excel·lent, així com les atencions que el propietari dispensa a tots els seus convidats. Pel que fa a les seus de l'Ambaixada a la ciutat de Porto Alegre, fins ara escampades per diversos bars, l'Ambaixador continua lluitant per trobar un espai ampli i propi (com lluita la mateixa Catalunya des de fa segles, val a dir).
- L'Ambaixada de Catalunya vol donar la benvinguda a la nova Presidenta de la República Federativa do Brasil, l'Honorabilíssima Dilma Vana Rousseff, i desitjar-li un govern ple d'èxits i realitzacions. I no cal dir que accepta la seva voluntat de ser anomenada "Presidenta", i no "Presidente" (encara que certs mitjans conservadors li retreguin un suposat feminisme i una interpretació sui generis, mai més ben dit, de les regles gramaticals del portuguès).
- L'Ambaixada obre places per a un proper viatge cultural per la Catalunya romànica i la Catalunya gòtica, amb escapades a les costes Brava o Daurada (temps d'oci). Haurien de formar-se dos grups de 15 persones. L'Ambaixador nega que les agències de viatges ofereixin promocions 15+1. (El Secretari, titllat de desconfiat pel Sr. Ambaixador, respon que fa la seva feina i ha de vetllar per la transparència de totes les activitats de l'Ambaixada. Es produeix un moment tens en la reunió.)
- L'Ambaixador expressa el seu desencís, gairebé enuig, pel fet d'encara no haver estat rebut pel rector de la Pontifícia Universidade Católica do Rio Grande do Sul, el Sr. Joaquim Clotet, nascut a Catalunya però fins ara absolutament desentès de les activitats de l'Ambaixada. Una implicació més gran, o fins i tot un simple reconeixement, facilitaria l'obtenció d'sponsorships, que ajudarien a eixugar el dèficit pressupostari de l'Ambaixada i alhora a programar noves activitats lúdico-culturals. Clar i català: VOLEM parlar amb el Sr. Clotet.
- L'Ambaixada es mostra preocupada per la situació a la Xina. No obstant, no ha arribat a un posicionament clar derivat d'aquesta preocupació, persistent, com un mar de fons, a totes les ambaixades dels països occidentals.(Qüestió pendent.)
- L'Ambaixada estableix com a possibles temes de debat per a les properes trobades culturals els següents:
- L'Empordà, terra de genis. Sobre l'efecte de la tramuntana, o vent del nord, en artistes universals d'aquesta comarca, com Salvador Dalí i altres. (Es produeix un intercanvi d'idees sobre si els genis estan tocats de l'ala i/o viceversa. El Sr. Ambaixador lamenta que no hi hagi, fins avui, cap estudi científic que demostri o no l'efecte trastornador de la tramuntana, però recorda un viatge per aquelles bandes en què ell mateix va sentir el cap "una mica ennuvolat". El Secretari afirma que a Ses Illes, on es coneix com a "es vent d'es nord" i bufa amb igual força, la tramuntana també ha creat genis, de la mida, ni més ni menys, de Miquel Barceló o Rafael Nadal. El Sr. Ambaixador i el Secretari es pregunten sobre la catalanitat dels habitants de Ses Illes. Tema per a un altre debat.)
- Sobre el col·laboracionisme de l'escriptor Josep Pla amb el règim franquista i la influència d'aquest passat tèrbol en la recepció posterior de l'obra del "primer entre tots els escriptors catalans" (també empordanès, però del Baix Empordà o, com ell preferia, Empordanet o Empordà petit). Es recomanen les lectures d'El quadern gris i d'articles planians sobre l'Orient Mitjà, com ara "Jueus i àrabs" (per parlar, també, de la crisi actual, i així "matar dos pájarus d'un tiru" - amb perdó pels castellanismes i la poc escaient expressió bel·licosa).
- Joan Manuel Serrat: traïdor a la llengua? Discussió de la contribució del "nano del Poble Sec" a la difusió de la música i la cultura catalanes arreu del món, i especialment a la seva estimada Amèrica Llatina. Acompanyada d'audicions de peces de la seva autoria (com "Penélope", "Fa vint anys que tinc vint anys" o "Mediterráneo") i de peces d'autoria de cantautors sempre fidels a la llengua, com Raimon ("Veles e vents", "Jo vinc d'un silenci", "Al vent") o Lluís Llach ("Laura", "Que tinguem sort", "País petit"). I, també, d'alguna cançó d'Albert Plà, cantautor d'una generació posterior, conegut per les lletres plenes d'obscenitats, que serveixi per a l'aprofundiment en la llengua dels nous membres de l'Ambaixada.
- Capítol de recomanacions literàries. El Sr. Ambaixador recomana als futurs membres de l'Ambaixada (i cedeix, en préstec, al Secretari) la lectura de la novel·la El tercer Reich, de Roberto Bolaño, català d'adopció ("Bolaño: català d'adopció?"). L'acció transcorre en un poblet de la Costa Brava, on dues parelles d'alemanys passen les vacances d'estiu fornicant, bevent i relacionant-se amb joves autòctons d'allò més estranys. (Breu intercanvi d'opinions sobre la possibilitat d'incloure un tercer viatge cultural als ja anunciats de la Catalunya romànica i la Catalunya gòtica. Un recorregut per les platges, hotels, bars i discoteques de la Costa Brava on l'eminent escriptor xilè va viure durant la seva dura i solitària joventut. "Seria més divertit", en opinió del Secretari.)
- Finalment, per fer-se perdonar unes paraules dites sense pensar sobre Catalunya i enteses pel Sr. Ambaixador com a paraules "contra" Catalunya, i per això haver estat advertit (justament o no) d'un possible acomiadament, el Secretari s'ofereix a traduir qualsevol dels articles anteriors a la llengua que qualsevol lector desconeixedor del català desitgi (fins i tot al japonès). Per sobre de tot, com es desprèn del conjunt del butlletí i de la feina feta, l'Ambaixada treballa per a la bona entesa, el diàleg i les expressions d'afecte entre tots els pobles.
Porto Alegre, a 7 de març de 2011, el Secretari.
Friday, March 04, 2011
Por quê NÃO escrevo? (E mais uma!)
A resposta de Umberto Eco:
Você é vítima da "neurose do romance": o deixa de lado, o retoma, sente-se irrealizado, entra num estado de depressão, vale-se do romance como álibi para muitas covardias, não o termina nunca.
PS nada a ver: E olha só o Carnaval em Recife! "Alternando músicas de seus próprios repertórios com versões de canções pernambucanas, ao todo subiram ao palco 12 cantoras. O show começou com Marina Lima, seguida por Karina Buhr, Pitty, Céu, Roberta Sá, Isaar, Fernanda Takai, Zélia Duncan, Nena Queiroga, Maria Gadú, Mariana Aydar e Elba Ramalho."
Você é vítima da "neurose do romance": o deixa de lado, o retoma, sente-se irrealizado, entra num estado de depressão, vale-se do romance como álibi para muitas covardias, não o termina nunca.
PS nada a ver: E olha só o Carnaval em Recife! "Alternando músicas de seus próprios repertórios com versões de canções pernambucanas, ao todo subiram ao palco 12 cantoras. O show começou com Marina Lima, seguida por Karina Buhr, Pitty, Céu, Roberta Sá, Isaar, Fernanda Takai, Zélia Duncan, Nena Queiroga, Maria Gadú, Mariana Aydar e Elba Ramalho."
Thursday, March 03, 2011
Por quê escrevo? (Mais uma série inédita no blog!)
Adorei a "resposta" de Sérgio Sant'Anna a essa eterna pergunta. Está no primeiro parágrafo do "Prólogo" de Confissões de Ralfo, e como está no prólogo, antes do início do livro, pode ser considerada do próprio autor, não da personagem protagonista (as Confissões de Ralfo começam duas páginas depois). O autor, porém, como Ralfo, escreve com senso de humor e um certo e saudável desleixo.
Como todos aqueles que sofrem de uma inquietação crônica, um tipo de peste dentro da alma, que os impede de serem felizes ou de simplesmente desfrutar de uma tranqüila mediocridade, pensei um dia em exorcizar-me. Transcender a mim próprio através da "arte". A oportunidade não só de gozar de uma efémera glória imortal como de expulsar os morcegos que habitavam meu cérebro, talvez me libertando deles para sempre. Tornei-me, então, um escritor. Escrever um romance, cuja elaboração seria iniciada imediatamente.
[...]
PS nada a ver: Uma música linda, com letra linda, de um cantautor queridíssimo na Catalunha e na Espanha (e na Argentina, no Chile e outros países da América Latina), com imagens lindas de uma costa linda (a Costa Brava).
Como todos aqueles que sofrem de uma inquietação crônica, um tipo de peste dentro da alma, que os impede de serem felizes ou de simplesmente desfrutar de uma tranqüila mediocridade, pensei um dia em exorcizar-me. Transcender a mim próprio através da "arte". A oportunidade não só de gozar de uma efémera glória imortal como de expulsar os morcegos que habitavam meu cérebro, talvez me libertando deles para sempre. Tornei-me, então, um escritor. Escrever um romance, cuja elaboração seria iniciada imediatamente.
[...]
PS nada a ver: Uma música linda, com letra linda, de um cantautor queridíssimo na Catalunha e na Espanha (e na Argentina, no Chile e outros países da América Latina), com imagens lindas de uma costa linda (a Costa Brava).
Subscribe to:
Posts (Atom)










